Sorusunu içimden geçirdiğim an kendimi o kadar boşlukta, ne
kadar kimsesiz, çaresiz, o kadar kötülerin eline düşmüş hissettim ki. Sanki odadaki
florasanlar titredi, dışarıdaki soğuk daha da arttı ve sokaktaki kimsesiz
çocukların ailelerine kavuşma şansı kalmadı. Dünyada sevdiğim her şeyi bir anda
unuttum, binalar ve bütün yaşam toprak örtüsü gibi dümdüz oldu, buz gibi çöl
ortasında tek başına kaldım sanki. Dönecek bir yaradanın olmadığı fikrini hiç düşünmemişim demek 24
sene. Öyle evsiz, öyle yalnız hissettim ki. Yapayalnız kalmış gibi. Bir
aydınlanma geldi.
